Bilderberg-bijeenkomst 2003 – Versailles

De 51e Bilderbergconferentie bracht 126 van 's werelds meest invloedrijke leiders samen in het Trianon Palace in Versailles – hetzelfde hotel waar de voorwaarden van het vredesverdrag van 1919 aan Duitsland werden voorgelegd – slechts twee maanden na de invasie van Irak, in het land dat de oppositie daartegen had geleid. Deze op bewijs gebaseerde analyse onderzoekt wat er werkelijk gebeurde op 's werelds meest geanalyzeerde privéconferentie.

  • Versailles was van 15 tot 18 mei 2003 de gastheer van de 51e Bilderbergconferentie, met 126 deelnemers in het Trianon Palace Hotel - Frankrijks vierde Bilderberg, voorgezeten door Étienne Davignon
  • De conferentie vond twee maanden na de invasie van Irak en twee weken na “Mission Accomplished” plaats in het land dat de oorlog bij de VN had bevochten, in een hotel dat doordrenkt was van de geschiedenis van trans-Atlantische vredesvorming.
  • De architecten van de oorlog - Wolfowitz, Perle, Bolton - zaten met de Europese gevestigde orde die hen had tegengewerkt, onder een opvallend openhartige agendetitel: “Post-mortem op Irak: diplomatiek falen en de gevolgen voor het buitenlands beleid”
  • Stephen Harper, destijds de oppositieleider van Canada, was aanwezig en sprak - drie jaar voordat hij premier werd, volgens de officiële lijst en latere bevestiging van de Globe and Mail
  • De officiële deelnemerslijst werd bekendgemaakt, maar was aantoonbaar onvolledig: de Franse minister van Buitenlandse Zaken Dominique de Villepin werd als aanwezig gemeld, maar ontbrak op de lijst.

Inleiding

Van 15 tot 18 mei 2003 kwamen 126 van 's werelds meest invloedrijke personen bijeen in het Trianon Palace Hotel aan de rand van het park van Versailles voor wat de meest onderzochte privéconferentie op aarde is geworden. De 51e Bilderberg-conferentie zette haar traditie voort om politieke leiders, centrale bankiers, bedrijfsbestuurders, academici en mediafiguren samen te brengen voor discussies achter gesloten deuren over urgente wereldwijde kwesties – onder voorzitterschap van Étienne Davignon, achter een zwaar Frans veiligheidsapparaat, met een kort persbericht en een deelnemerslijst die, zoals toenmalige waarnemers documenteerden, op zijn minst één gevoelige naam verwijderd had.

Waarom is dit belangrijk? Geen Bilderberg-locatie heeft ooit meer symbolische betekenis gedragen. De Westerse alliantie was verdeeld als op geen enkel moment sinds Suez: de Verenigde Staten en Groot-Brittannië waren op 20 maart in Irak binnengevallen tegen Frankrijs woedende verzet, Bagdad was op 9 april gevallen, en Bush had op 1 mei onder de banner "Mission Accomplished" gestaan. Het Congres serveerde "freedom fries"; Rumsfeld had "oud Europa" afgedaan. En in die breuk brachten de stuurcommissie beide zijden bij elkaar—in Frankrijk, de leider van het anti-oorlogskamp, in het hotel waar Clemenceau in 1919 de vredesvoorwaarden aan de Duitse delegatie liet communiceren. Een Westerse elite verzamelde zich wederom in Versailles om de gevolgen van een oorlog te beheersen. Begrijpen waar de elite consensus vormt—of breekt—biedt cruciale context voor de interpretatie van wereldgebeurtenissen.

Bilderberg-bijeenkomst 2003 Trianon Palace Hotel Versailles Frankrijk

In deze uitgebreide analyse leer je het volgende:

  • De geverifieerde feiten over de bijeenkomst in Versailles in 2003, uitsluitend gebaseerd op officiële bronnen en reguliere berichtgeving.
  • De Bilderberg geschiedenis van Frankrijk en de buitengewone symboliek van de locatie Trianon Palace
  • Wie woonden erbij – van de architecten van de oorlog in Irak tot een toekomstige
  • Waarom de gastenlijst van 2003 de sterkste voorspeller van toekomstige macht in de Bilderberg-record werd
  • Een op feiten gebaseerde beoordeling die gedocumenteerde feiten scheidt van onbewezen verslagen van wat er binnen gebeurde

De Historische Context: Een Gebroken Alliantie in het Vredesonderhandelaarshotel

Oorsprong in het naoorlogse Europa

De Bilderbergconferenties zijn ontstaan in 1954 in Hotel de Bilderberg in Oosterbeek, Nederland. Poolse politiek adviseur Józef Retinger en de Nederlandse prins Bernhard opende de conferentie met een duidelijk doel in het kader van de Koude Oorlog: het versterken van de trans-Atlantische betrekkingen en het aanpakken van de anti-Amerikaanse sentimenten in West-Europa. Tijdens de conferentie werd de Chatham House-regel, waarbij deelnemers informatie mochten gebruiken die ze hadden ontvangen, maar uitspraken niet mochten toeschrijven aan specifieke sprekers – een praktijk die tot op de dag van vandaag voortduurt. In mei 2003 was het oorspronkelijke probleem – de Europese woede over de Amerikaanse macht – in zijn meest acute vorm sinds 1954 teruggekeerd.

Frankrijks Plaats in de Geschiedenis van Bilderberg

Versailles was de vierde Bilderberg-bijeenkomst in Frankrijk, na Barbizon in maart 1955, de tweede conferentie van de groep ooit, Cannes in 1963 en Megève in 1974. Franse prominenten waren vanaf het begin aanwezig, vanaf Antoine Pinay, en de Franse stuurgroep van 2003 – Henri de Castries van AXA, Bertrand Collomb van Lafarge, Thierry de Montbrial van IFRI – zorgde voor de organisatie, een lijn die we in onze analyse van Frankrijk en de 70 jaar Franse elite-invloed van Bilderberg. De locatie zelf versterkte de geschiedenis: het Trianon Palace, geopend in 1910, diende als hospitaal tijdens de Eerste Wereldoorlog, huisvestte de Opperste Oorlogsraad van de Geallieerden, en op 7 mei 1919 was het de locatie van de zitting – voorgezeten door Clemenceau – waarop de vredesvoorwaarden aan de Duitse delegatie werden medegedeeld.

Het Geopolitieke Moment

De breuk had zich in het openbaar voltrokken. Op 5 februari legde Colin Powell in de Veiligheidsraad de argumenten voor de aanwezigheid van massavernietigingswapens uit; negen dagen later reageerde Dominique de Villepin vanaf hetzelfde podium met een anti-oorlogstoespraak die zeldzaam applaus oogstte in de zaal; op 10 maart dreigde Chirac met een veto; en op 20 maart ging de invasie door zonder een tweede resolutie. Halverwege mei was de gevechtsfase “voorbij”, waren er geen wapens gevonden en was de bezetting begonnen. Rondom de oorlog bleef de wereld draaien: de „Road Map“ van het Kwartet voor het Midden-Oosten werd op 30 april gelanceerd; de Conventie van Giscard stond op het punt om het ontwerp van de EU-grondwet te presenteren; de euro steeg ten opzichte van een dalende dollar terwijl de Fed afstevende op haar historische 1%-rente; en SARS vulde de voorpagina’s. Deze historische continuïteit biedt essentiële context voor het begrijpen van hoe de stuurgroep de conferentie vormgeeft, en voor de algemene ontwikkeling van de groep zie De ontstaansgeschiedenis van Bilderberg: van forum uit de Koude Oorlog tot modern wereldwijd netwerk.

De Vergadering van Versailles in 2003: Officiële Feiten

Basisgegevens

De 51e bijeenkomst had 126 deelnemers (42 bedrijfsbestuurders, 33 politici, 7 financiers, 15 redacteuren en journalisten, 11 academici) onder erevoorzitter Étienne Davignon, met Martin Taylor als secretaris-generaal. Ongebruikelijk voor de tijdperk vóór de transparantie werden zowel een korte persmededeling die de agenda samenvatte als een deelnemerslijst naar persbureaus gestuurd — maar de lijst was aantoonbaar onvolledig: toenmalige waarnemers documenteerden dat de Franse minister van Buitenlandse Zaken Dominique de Villepin, de architect van de Franse oppositie bij de VN, aanwezig was maar ontbrak op de officiële lijst, waarvan bekend was dat er gevoelige namen werden weggelaten. De BBC berichtte op de openingsdag over de bijeenkomst. Zoals altijd: besloten vergadering, Chatham House Rule, geen resoluties, geen stemmen, geen communiqué.

De officiële agendapunten

Er circuleren twee authentieke versies van de agenda: een samenvatting in de vorm van een persbericht met zes thema's en de uitgebreidere sessielijst die later door de groep zelf werd gepubliceerd:

  1. Post-Mortem over Irak: Diplomatiek Falen en de Buitenlandse Beleidsgevolgen – Een opmerkelijk openhartige kop, die de oorlog kader als een diplomatieke mislukking
  2. Post-Irak: De toekomst van multinationale organisaties – De VN en de NAVO nadat ze aan de kant waren geschoven
  3. Het Midden-Oosten: Overzicht en Toekomst – Twee sessies, dagen na de lancering van de Road Map
  4. Het Europees Verdrag – Met zijn voorzitter, Giscard d’Estaing, in de kamer en het ontwerp nog weken weg
  5. Herenergiseren van Duitsland – De stagnerende kern van Europa onder Schröder
  6. Niet-verspreiding – Zodra de dossiers van Iran en Noord-Korea werden geopend
  7. Aspecten van terrorisme – De veiligheidsagenda na 11 september
  8. De Economische Problemen van de Wereld – De dollar, de vrees voor deflatie en de komende 1%-Fed
  9. Actualiteiten – De traditionele openbare zitting

Waarom deze onderwerpen belangrijk zijn

De agenda leest als een schadebeoordeling. “Diplomatiek falen” is geen triomfale taal twee weken na “Missie volbracht”—het is de woordkeuze van een establishment dat de balans opmaakt van een breuk. De sessie over multilaterale organisaties behandelde instellingen die de oorlog had omzeild; de conventiesessie volgde de constitutionele reactie van Europa in realtime; en de economische sessie stond oog in oog met een dalende dollar en een Fed die op het punt stond te snijden naar de laagste rente in 45 jaar, wat de huizenboom aanwakkerde die in 2008 zou eindigen. Voor hoe de agenda van 2003 zich verhoudt tot zeven decennia aan thema's, zie wat wordt er besproken op Bilderberg-bijeenkomsten.

Wie er aanwezig waren: De deelnemerslijst van 2003

Politiek leiderschap

De officiële deelnemerslijst bevatte twee zittende premiers, drie royals en de architecten van de oorlog die werd besproken:

  • Paul Wolfowitz – viceminister van Defensie van de VS, en John Bolton – Ondervan van Buitenlandse Zaken voor wapenbeheersing, met Richard Perle—de intellectuele architecten van de oorlog, in het land dat tegen hen had gevochten
  • Richard Haass – Directeur Beleidsplanning van het Ministerie van Buitenlandse Zaken; Robert Zoellick – Amerikaans handelsvertegenwoordiger; Senator Jon Corzine; Thomas Donilon – toekomstig Nationaal Veiligheidsadviseur
  • Stephen Harper – Leider van de oppositie in Canada, die op de conferentie sprak — premier drie jaar later
  • José Manuel Durão Barroso – Minister-president van Portugal, Commissievoorzitter binnen achttien maanden; Anders Fogh Rasmussen – Premier van Denemarken, toekomstig secretaris-generaal van de NAVO
  • Jaap de Hoop Scheffer – Nederlandse minister van buitenlandse zaken, maanden later benoemd tot secretaris-generaal van de NAVO; Willy Claes – voormalig secretaris-generaal van de NAVO; Wim Kok – voormalig Nederlands premier
  • Valéry Giscard d’Estaing – voormalig Frans president, voorzitter van de conventie die de Europese grondwet opstelde; Jean-Claude Trichet – Gouverneur van de Banque de France, binnenkort president van de ECB; Jean-François Copé – woordvoerder van de Franse regering
  • Koningin Beatrix van Nederland, Koningin Sofía van Spanje, en Prins Filip van België
  • Anna Lindh – Zweedse minister van Buitenlandse Zaken; Wolfgang Schäuble en Otto Schily – Duitsland; Kenneth Clarke – Verenigd Koninkrijk, wier Register van Belangen van Leden de economie van de bijeenkomst documenteert; Mario Monti, Pascal Lamy, en Frits Bolkestein – Europese Commissarissen; Ali Babacan – Turkije; Michail Margelov – Rusland
  • Henry Kissinger en David Rockefeller; James A. Johnson en Vernon Jordan – de Bilderberg-vaste punten van het Democratische establishment; James Wolfensohn – President, Wereldbank

Intelligentie en Defensie

  • Jean-Louis Bruguière – Frankrijks senior antiterrorismeofficier
  • Philippe Camus en Jean-Louis Gergorin – EADS, en Denis Ranque – Thales: het Europees defensie-industrieel complex
  • Samen met Wolfowitz, Bolton en Perle hierboven — het defensieoverleg liep via de planners van de oorlog en de wapensmidden van Europa

Technologiesector

  • Craig Mundie – Chief Technical Officer, Microsoft, en Jorma Ollila – Voorzitter en CEO, Nokia — het hele tech-contingent, in de laatste jaren voordat het platformtijdperk de gastenlijst transformeerde

Financiën en Industrie

  • Mervyn King – Vicegouverneur van de Bank of England, weken van het gouverneurschap; Mario Draghi – Goldman Sachs International, de toekomstige president van de ECB; Tommaso Padoa-Schioppa – Uitvoerend Bestuur van de ECB
  • Henri de Castries – Voorzitter, AXA – de toekomstige Bilderbergvoorzitter die het organiserend comité aanstuurt; Bertrand Collomb – Lafarge; Thierry de Montbrial – IFRI; Franck Riboud – Danone; Michel Bon – France Télécom; André Lévy-Lang – voormalig voorzitter van Paribas
  • Henry R. Kravis en Marie-Josée Kravis – KKR / Hudson Instituut; Peter Sutherland – Goldman Sachs International en BP; John Thornton – Goldman Sachs; Timothy Collins – Ripplewood
  • Jürgen Schrempp – DaimlerChrysler; Daniel Vasella – Novartis; Jacob Wallenberg – SEB, met Claes Dahlbäck – Investor AB; Jeroen van der Veer – Royal Dutch/Shell; Klaus Zumwinkel Deutsche Post; Anthony Ruys – Heineken; Björn Wahlroos – Sampo

Media en academische wereld

  • Thomas L. Friedman – The New York Times; Fareed Zakaria – Newsweek International; Paul Gigot – The Wall Street Journal; Martin Wolf – Financial Times; Conrad Black – Telegraph Group, maanden voordat hij viel; Mark Steyn – Canada
  • De Franse pers: Alexandre Adler (Le Figaro) en Nicolas Beytout (Les Echos); Juan Luis Cebrián – PRISA/El País; Hubert Burda en Matthias Naß – Duitsland; rapporteurs John Micklethwait en Gideon Rachman (The Economist)
  • Margaret MacMillan – historicus en auteur van Paris 1919, aanwezig in het hotel waar haar onderwerp zich afspeelde; Olivier Roy, John Ruggie, Martin Feldstein, R. Glenn Hubbard – de academische bank
  • Klaus Schwab – oprichter van het Wereld Economisch Forum, aanwezig bij Bilderberg

Wat de mix onthult

De samenstelling van deelnemers in 2003 onthulde drie duidelijke patronen. Ten eerste, Bilderberg functioneerde als een plek voor het beheren van onenigheid, niet voor het afdwingen van consensus: de Amerikaanse delegatie zat vol met auteurs van de oorlog—Wolfowitz, Perle, Bolton—zittend in kamers vol Europese elite die tegen hen was, onder een agenda die hun oorlog als diplomatiek falen rechtstreeks in hun gezicht noemde.

Ten tweede, geen gastenlijst in de moderne Bilderberg-registratie voorspelde toekomstige macht dichter: Barroso naar het voorzitterschap van de Commissie, de Hoop Scheffer en Fogh Rasmussen beiden naar NATO's topfunctie, Trichet en Draghi beiden naar het ECB-voorzitterschap, Mervyn King naar de Bank of England, Harper naar het Canadese premierschap—de empirische kern van het narratief "Bilderberg kiest leiders", onderzocht in de analyse hieronder.

Ten derde, het gastlandpatroon op volle Franse sterkte: de Castries, Collomb, de Montbrial, de defensie-industriëlen, en Giscard zelf—met de ene Fransman die het meest van belang was, de Villepin, aanwezig volgens betrouwbare berichten maar afwezig van de lijst. Dit netwerkeffect—mensen bij elkaar brengen die zelden in openbare forums met elkaar omgaan—vormt Bilderberg's primaire functie, ongeacht beweert dat Bilderberg een geheime wereldregering is.

Het verschijnen van Harper en het auditiepatroon

De officiële lijst vermeldt "Harper, Stephen — Leider van de Oppositie" onder de Canadese delegatie, en de Globe and Mail bevestigde later het feit: Harper sprak tot Bilderberg te Versailles in 2003, en—inmiddels Eerste Minister—weigerde het 2006-bijeenkomst bij te wonen die zijn eigen land organiseerde. De traject van oppositieleider bij het spiegelmeer naar 24 Sussex Drive in minder dan drie jaar plaatste Harper permanent in het Bilderberg-canon, naast Bill Clinton's verschijning in 1991 voordat zijn presidentiële campagne en de Edwards-episode van 2004.

Het patroon verdient een nauwkeurige lezing. Bilderberg nodigt opkomende figuren uit die de elite van het gastland wil beoordelen; sommige van hen stijgen op. Harper won de verkiezingen van 2006 met een Canadese campagne over Canadese onderwerpen—sponsorschandaal, belastingen, verantwoording—beslist door Canadese kiezers. Wat Versailles documenteert is het radarapparaat van de elite, niet haar hand op de weegschaal: hetzelfde radarapparaat dat Barroso, twee toekomstige NATO-chefs en twee toekomstige ECB-voorzitters in dezelfde kamers dat weekend had. Reputaties worden vormd bij Bilderberg; macht wordt elders toegekend.

Analyse: Wat we wel en niet kunnen concluderen

Wat we met zekerheid weten

Gebaseerd op officiële bronnen en gecontroleerde rapportage:

  • De bijeenkomst vond plaats 15-18 mei 2003 in het Trianon Palace met 126 vermelde deelnemers, voorgezeten door Davignon, verslagen door de BBC op haar openingsdag
  • Wolfowitz, Bolton, Perle, Harper, Barroso, Fogh Rasmussen, de Hoop Scheffer, Giscard, Trichet, Draghi, King, en de twee koninginnen staan op de gedocumenteerde deelnemerslijst
  • De agenda concentreerde zich op de nabespreking van Irak, multilaterale instellingen, het Midden-Oosten, de Europese Conventie, non-proliferatie en de wereldeconomie
  • De officiële lijst was onvolledig: de Villepin werd gerapporteerd aanwezig maar niet vermeld, volgens gelijktijdige trackeringsdocumentatie
  • Er werden geen formele besluiten, resoluties, notulen of beleidsverklaringen opgesteld

Waarschijnlijke indirecte invloeden

Hoewel een oorzakelijk verband niet kan worden bewezen, wijzen indirecte patronen op informele coördinatie:

De meest redelijke conclusie is dat Versailles diende als veiligklep wanneer officiële kanalen waren verbroken—drie privédagen voor de auteurs en tegenstanders van de oorlog om zonder camera's te spreken. Twee weken later ontmoetten Bush en Chirac elkaar in Evian op de G8-top en verklaarden zichzelf het "eens" over Iraks toekomst, het eerste publieke teken van de dooi; Bilderbergs traditionele rol als informele voorbeschouwing op het G8-seizoen past in deze tijdlijn. Aannemelijk, van belang—en ongdocumenteerd, omdat geen verslag van de gesprekken bestaat.

Wat overblijft Speculatie

Levendige verslagen van wat zich binnenafgespeeld—een verhitte Perle-tegen-Europeanen-clash over een onafhankelijk EU-leger, gerapporteerd door Asia Times en Jim Tucker's American Free Press—zijn enkelbronnen en onverifieerbaar, evenals Daniel Estulin's parallelle stellingen. De herhaalde bewering dat Donald Rumsfeld aanwezig was, is een fout: hij staat niet op de lijst, en de Pentagon-aanwezigheid liep via Wolfowitz. En de weglating van de Villepin is zelf de beste bronkritiekles van het jaar—bewijs dat zelfs "officiële" Bilderberglijsten kunnen aftrekken en onthullen, het thema van onze gids voor officiële vs. gelekte deelnemerslijsten Bilderberg.

De nalatenschap van stichtende figuren

Het begrijpen van de evolutie van Bilderberg vereist erkenning van de architecten ervan. Oprichters zoals Józef Retinger stichtte het forum in 1954 om Europees anti-Amerikanisme te beheersen—en Versailles 2003 was de meest strenge test van de missie in vijftig jaar. De generatie van de oprichters beantwoordde de oproep in persoon: David Rockefeller, aanwezig sinds de eerste ontmoeting; Koningin Beatrix, dochter van medeoprichter Prins Bernhard; en Henry Kissinger, die elke transatlantische crisis sinds Suez had gezien, onder voorzitterschap van Davignon.

De bijeenkomst in 2003 toonde zowel continuïteit als aanpassing. Kernprincipes—privacy, verscheidenheid van standpunten en transatlantische focus—hielden stand onder maximale druk: de groep splitste niet, en beide zijden van de breuk kwamen. En de gastenlijst droeg de toekomst dichter dan ooit tevoren—twee ECB-presidenten, twee NAVO-secretarissen-generaal, een Commissievoorzitter, een gouverneur van de Bank of England, en een Canadese premier, allemaal in dezelfde vertrekken, allemaal nog niet in functie.

Veelgestelde vragen

V: Waar en wanneer vond Bilderberg 2003 plaats?

A: De 51e Bilderberg-bijeenkomst vond plaats van 15 tot 18 mei 2003 in het Trianon Palace Hotel naast het park van Versailles, Frankrijk—Frankrijk's vierde Bilderberg na Barbizon 1955, Cannes 1963 en Megève 1974.

V: Waarom was de locatie zo symbolisch?

A: Het Trianon Palace is waar op 7 mei 1919 de voorwaarden van het Verdrag van Versailles aan de Duitse delegatie onder voorzitterschap van Clemenceau werden medegedeeld. De transatlantische elite daar bijeenroepen, twee maanden na een oorlog die de alliantie had verdeeld—in het land dat de oppositie leidde—gaf de bijeenkomst een historische resonantie die geen organisator beter had kunnen instuderen. Historicus Margaret MacMillan, auteur van Paris 1919, stond op de gastenlijst.

V: Woonde Stephen Harper echt bij voordat hij premier werd?

A: Ja. De officiële lijst vermeldt hem als Canadese oppositieleider, hij sprak op de conferentie, en de Globe and Mail bevestigde later het optreden—stellende dat hij als premier het 2006-overleg dat Canada organiseerde weigerde bij te wonen. Hij won kantoor in 2006 via een Canadese verkiezing; Versailles documenteert de interesse van het establishment in hem, geen selectie.

V: Stonden de architecten van de oorlog echt tegenover hun Europese tegenstanders?

A: Ja—Adjunct-Secretaris van Defensie Wolfowitz, Onder-Secretaris Bolton en Richard Perle woonden bij, in Frankrijk, onder een agenda deels getiteld "Post-Mortem op Irak: Diplomatieke Mislukking." Verslagen van specifieke verhitte uitwisselingen zijn enkelbronnen en onverifieerd; de confrontatie van de gastenlijst zelf is gedocumenteerd.

V: Bepalen Bilderbergbijeenkomsten het wereldbeleid?

Er is geen bewijs dat deze bewering ondersteunt. Er worden geen notulen of verslagen opgesteld, er worden geen stemmingen gehouden, en de transatlantische dooi die volgde liep via officiële topconferenties—Evian weken later, Bushs Europese tournee in 2005. De dichtheid van toekomstige ambtsdragers op de lijst van 2003 toont het radarvermogen van de groep voor opkomende macht, niet een hand die het aanwijst.

V: Wie organiseerde en financierde de bijeenkomst van 2003?

A: De Stuurgroep organiseert elke conferentie met leden van het gastland die regelingen verankeren—voor Frankrijk, de kring rond Henri de Castries, Bertrand Collomb en Thierry de Montbrial. Kenneth Clarke's vermelding in het UK Register of Members' Interests documenteert de economie nauwkeurig: deelnemers betaalden hun eigen vliegticket terwijl de organisatoren drie nachtjes hotel dekten. De Franse staat voorzag in veiligheid, en Journalisten konden de sessies niet bijwonen.

V: Wat is de relatie tussen Bilderberg en andere elitaire fora?

Allebei de Bilderberg en de Wereld Economisch Forum in Davos bijeenkomst mondiale elites, maar Davos is een groot, openbaar geval met publieke verslaggeving terwijl Bilderberg klein, op uitnodiging alleen en gesloten voor de pers is—en in 2003, evenals in 2007, woonde WEF-oprichter Klaus Schwab Bilderberg zelf bij. Zie onze volledige vergelijking van de 5 belangrijke verschillen tussen Davos en Bilderberg, plus de Trilaterale Commissie en de Raad voor Buitenlandse Betrekkingen.

Belangrijkste opmerkingen

  1. Gedocumenteerde feiten: De bijeenkomst in Versailles in 2003 vond plaats van 15-18 mei met 126 vermelde deelnemers in het Trianon Palace—Frankrijk's vierde Bilderberg, gedocumenteerd door de officiële vrijgave, de lijst en BBC-verslaggeving.
  2. Maximale Symboliek: De transatlantische elite bijeenkomst in het hotel van de vredesvoorwaarden van 1919, in het land dat het anti-oorlogkamp leidde, twee weken na "Missie Volbracht."
  3. Onenigheid Beheersen: Wolfowitz, Bolton en Perle troffen de Europese establishment onder de openhartige titel “Post-Mortem on Iraq: Diplomatic Failure”—een platform voor schadebeperkingsmanagement, niet voor afdwinging van consensus.
  4. The Power Predictor: Barroso, twee toekomstige NAVO-secretarissen-generaal, twee toekomstige ECB-presidenten, een toekomstige gouverneur van de Bank of England en een toekomstige Canadese premier—de meest geconcentreerde verzameling van toekomstige ambtsdragers in het moderne archief.
  5. The Harper Data Point: Gedocumenteerd op de lijst, bevestigd door de Globe and Mail—het radarwerk van de establishment, met het kantoor drie jaar later door Canadese kiezers gewonnen.
  6. The Incomplete List: De gerapporteerde aanwezigheid van De Villepin en zijn officiële afwezigheid bewijzen dat de rosters van dat era gevoelige namen konden verwijderen—het jaar lasting bron-kritiekles.
  7. Geen bewijs van directe controle: De dooi liep via Evian en officielle diplomatie; de grondwet via de Conventie; de verkiezingen via kiezers. Invloed werkt via informeel consensusvorming en netwerken in plaats van richtinggevende besluitvorming.

Conclusie: Versailles in Context

De Bilderberg-bijeenkomst van 2003 in Versailles is een casestudy in wat Bilderberg werkelijk is: niet een wereldregering die decreten uitvaardigt, maar een privéforum waar een verdeelde westerse establishment kon spreken toen officielle kanalen waren verbroken. De kracht lag precies in die discretie—drie dagen zonder camera's voor de oorlogsauteurs en tegenstanders daarvan, in een hotel waarvan de muren al één schikking van een westerse ramp hadden gezien.

Wat er binnen werd gezegd blijft onbekend, zoals het bedoeld was. Wat gedocumenteerd is—wie, waar, wanneer, de openhartigheid van de agendakoppen en de buitengewone dichtheid van toekomstige macht op de gastenlijst—is meer dan genoeg om Versailles 2003 tot een van de meest gevolgenrijke vermeldingen in het Bilderberg-archief te maken, en zijn meest perfect in scène gezette.

Op afstand gezien, leest Versailles als de bijeenkomst waar Bilderbergs oprichtingsmissie in volle omvang terugkeerde: het beheren van Europese woede over Amerikaanse macht, vijftig jaar later. De reparatie ging verder op de 2004-bijeenkomst in Stresa, Italië—gehouden in het jubileumjaar van de groep aan de andere oever van het transatlantische dal, waar de oorlogsarchitecten terugkeerden, een senator genaamd John Edwards voor de zaal auditioneerde en de langzame herstel van de alliantie ernstig begon.

Bronnen

  • Officieel persbericht van Bilderberg 2003 en deelnemerslijst (via Public Intelligence, Powerbase, Wikispooks en bilderberg.org, inclusief de gelijktijdige documentatie van de de Villepin-omissie)
  • BBC News: Emma-Jane Kirby, berichtgeving over de openingsdag van de bijeenkomst (15 mei 2003)
  • The Globe and Mail (juni 2006): bevestiging van Harpers toespraak in Versailles 2003 en zijn afwijzing in 2006
  • UK Parlement Register van Belangen van Leden: verklaring van Kenneth Clarke (21 mei 2003)
  • US State Department, Foreign Relations of the United States: archieven van de Parijse Vredesconferentie (de Trianon Palace-zitting van 7 mei 1919)
  • GlobalSecurity.org / White House-archieven: Middle East Road Map (30 april 2003); Bush-Chirac-opmerkingen in Evian (2 juni 2003); Verklaring van Federal Reserve FOMC (25 juni 2003)
  • Asia Times (Pepe Escobar, 22 mei 2003) en American Free Press (Jim Tucker) — aangehaald als toegeschreven stellingen, opgemerkt als onverifieerd
  • Wikipedia: “List of Bilderberg meetings”; Waldorf Astoria Versailles – geschiedenis van het Trianon Palace-hotel; biografieën van deelnemers
×