2007

De 55e Bilderbergconferentie bracht ongeveer 130 van “s werelds meest invloedrijke leiders bijeen in het Ritz-Carlton in Istanbul, in het epicentrum van de dramatische secularismecrisis van Turkije — en weken voordat de kredietcrisis begon, met de ”risico's van private equity en hedgefondsen" letterlijk op de agenda. Deze op feiten gebaseerde analyse onderzoekt wat er werkelijk gebeurde op 's werelds meest geobserveerde privéconferentie.

• Istanbul was van 31 mei tot 3 juni 2007 gastheer van de 55e Bilderbergconferentie, met zo'n 130 deelnemers in het Ritz-Carlton—de derde Bilderbergconferentie in Turkije na 1959 en 1975, voorzitter Étienne Davignon
• De vergadering vond plaats op het hoogtepunt van de Turkse constitutionele crisis van 2007: weken na het geblokkeerde presidentschap van Gül, het “e-memorandum” van het leger en massale seculiere betogingen, met vervroegde verkiezingen die al waren uitgeroepen.
• Turkije stelde een ongebruikelijk grote delegatie van 13 leden op, bestaande uit de AKP-regering, de seculiere zakelijke elite, academici en media - geleid door stuurgroeplid Mustafa Koç
• De afsluitende agendazitting behandelde “de Risico's en Kansen van Private Equity en Hedge Funds”—weken voordat de kredietcrisis van augustus 2007 begon
• Er werden geen officiële conclusies of resoluties vrijgegeven, volgens de traditionele Chatham House Rule van de conferentie.

Inleiding

Van 31 mei tot 3 juni 2007 kwamen ongeveer 130 van 's werelds meest invloedrijke figuren bijeen in het Ritz-Carlton hotel in de wijk Şişli in Istanbul voor wat de meest bekeken privéconferentie ter wereld is geworden. De 55e Bilderbergconferentie zette haar traditie voort om politieke leiders, centrale bankiers, bedrijfsbestuurders, academici en mediapersoonlijkheden samen te brengen voor discussies achter gesloten deuren over dringende mondiale vraagstukken – onder voorzitterschap van Étienne Davignon, in het diepe pre-transparantietijdperk waarin de agenda en de deelnemerslijst via lekken, volgers en de ongewoon attente Turkse pers bij het publiek terechtkwamen.

Waarom doet dit ertoe? Zelden heeft Bilderberg zo precies in het hart van een politieke storm in het gastland plaatsgevonden. Vijf weken eerder was het Turkse parlement in een impasse beland over de kandidatuur van Abdullah Gül voor het presidentschap; het leger had een middernachtmemo geplaatst waarin werd gewaarschuwd dat het het secularisme “zo nodig” zou verdedigen; het Constitutionele Hof had de stemming geannuleerd; honderdduizenden hadden deelgenomen aan de Republiekprotesten; en er werden vervroegde verkiezingen gepland voor juli. In deze kookpot kwamen twee koninginnen, de president van de ECB, de toekomstige architecten van de reactie op de financiële crisis, en de grootste Turkse delegatie in de geschiedenis van Bilderberg – terwijl de afsluitende zitting van de conferentie, over de risico's van levered finance, binnen enkele weken profetisch zou blijken. Begrijpen waar de consensus van de elite wordt gevormd – of breekt – biedt cruciale context voor het interpreteren van wereldgebeurtenissen.

In deze uitgebreide analyse leer je het volgende:

• De geverifieerde feiten over de bijeenkomst in Istanbul in 2007, gebaseerd uitsluitend op officiële bronnen en reguliere berichtgeving
• De relatie van Turkije met Bilderberg uit de oprichtingsperiode en de constitutionele crisis rond de conferentie
• Wie woonden – van twee koninginnen en Kissinger tot Geithner, Blankfein en de oprichter van Davos zelf – en wat hun deelname onthult
• De profetische agenda die hedgefundrisico's op de tafel legde weken voor de kredietcrisis
• Een evidence-based beoordeling die gedocumenteerde feiten scheidt van claims van trackers en persfantomen

De historische context: een land in crisis, een systeem op de rand van de afgrond

Oorsprong in het naoorlogse Europa

De Bilderbergconferenties zijn ontstaan in 1954 in Hotel de Bilderberg in Oosterbeek, Nederland. Poolse politiek adviseur Józef Retinger en de Nederlandse prins Bernhard opende de conferentie met een duidelijk doel in het kader van de Koude Oorlog: het versterken van de trans-Atlantische betrekkingen en het aanpakken van de anti-Amerikaanse sentimenten in West-Europa. Tijdens de conferentie werd de Chatham House-regel, waardoor deelnemers de ontvangen informatie wel konden gebruiken, maar uitspraken niet aan specifieke sprekers konden toeschrijven — een praktijk die tot op de dag van vandaag voortduurt.

De plaats van Turkije in de geschiedenis van Bilderberg

De conferentie van 2007 was de derde Bilderberg-bijeenkomst in Turkije, na die in Yeşilköy bij Istanbul in september 1959 en die in het Altın Yunus Hotel in Çeşme in april 1975. De banden van Turkije met de groep zijn ongewoon hecht: het land behoort tot de oprichters, stuurt regelmatig grote delegaties en heeft een eigen traditie in de stuurgroep – van Selahattin Beyazıt via Suna Kıraç tot Mustafa Koç van Koç Holding, de drijvende kracht achter het gastheerschap in 2007. Opvallend is dat de Turkse media historisch gezien veel openlijker over de Bilderberg-bijeenkomsten hebben bericht dan westerse media, en 2007 vormde daarop geen uitzondering: kranten als Vatan en Aktüel deden uitgebreid verslag van de conferentie, terwijl het grootste deel van de westerse pers deze negeerde.

Het Geopolitieke Moment

In de weken voorafgaand aan de conferentie kwam het tot een constitutionele krachtmeting. Op 27 april zorgde de boycot door de oppositie ervoor dat het quorum voor de presidentsverkiezing van Gül niet werd gehaald – en diezelfde avond, om 23.20 uur, publiceerde de Turkse generale staf haar “e-memorandum”, waarin de strijdkrachten werden uitgeroepen tot “de onbetwiste verdedigers van het secularisme”. Het Grondwettelijk Hof verklaarde de verkiezing op 1 mei ongeldig; de Republikeinse Protesten brachten honderdduizenden mensen – volgens sommige schattingen meer dan een miljoen – op de been in de straten van Ankara, Istanbul en İzmir; en het parlement riep vervroegde verkiezingen uit voor 22 juli. Ondertussen versomberde de mondiale situatie op twee fronten: Poetins confronterende toespraak in München had een harder Rusland aangekondigd, en de eerste subprime-schokken – de winstwaarschuwing van HSBC in februari, het faillissement van New Century in april – brachten de Amerikaanse hypotheekmarkt aan het wankelen, maanden vóór de kredietcrisis van augustus. De toetredingsonderhandelingen van Turkije met de EU, die in 2005 waren begonnen, liepen al vast. Deze historische continuïteit biedt essentiële context voor het begrijpen van hoe de stuurgroep de conferentie vormgeeft, en voor de algemene ontwikkeling van de groep zie De ontstaansgeschiedenis van Bilderberg: van forum uit de Koude Oorlog tot modern wereldwijd netwerk.

De bijeenkomst in Istanbul in 2007: officiële feiten

Basisgegevens

De 55e bijeenkomst trok ongeveer 130 deelnemers (volgens onafhankelijke tellingen waren dat er 132: 43 bedrijfsleiders, 32 politici, 6 financiers, 13 redacteuren en journalisten, 12 academici), waarvan ongeveer tweederde Europeanen en eenderde Noord-Amerikanen, onder voorzitterschap van Étienne Davignon. Er bestaat een officiële deelnemerslijst – een fax van uitvoerend secretaris Maja Banck-Polderman van 12 juni 2007, later gepubliceerd door Public Intelligence – maar in het tijdperk vóór de transparantie werden noch de agenda, noch de lijst door de groep zelf openbaar gemaakt; beide kwamen via lekken en de Turkse pers in omloop. Zoals altijd: besloten bijeenkomst, Chatham House Rule, geen resoluties, geen stemmingen, geen communiqué.

De officiële agendapunten

De agenda van dertien punten, zoals genoteerd uit de materialen van de groep, pakte de breuklijnen van die tijd aan:

1. De nieuwe wereldorde: unipolair of niet-polair? – Het debat over multipolariteit, maanden na Poetins toespraak in München
2. Turkije en zijn buurlanden – De regionale rol van het gastland
3. De langetermijnontwikkeling van Turkije in vergelijkend perspectief – De kwestie van de toetreding tot de EU
4. Democratie en populisme – Een voorbode van zowel de crisis in Turkije als het komende decennium voor het Westen
5. Democratie in het Midden-Oosten – De post-Irak vraag
6. Europa en de VS: gemeenschappelijke en tegenstrijdige belangen – Het oorspronkelijke thema van de Bilderberg-groep
7. De stemming in de VS – Een jaar voor de verkiezingen van 2008
8. Leiderschapswijzigingen in Belangrijke Europese Landen – De machtsoverdrachten van Blair naar Brown en van Sarkozy
9. Informatietechnologie: Globaliserende of Tribeslokkende Kracht? – Een opmerkelijk vroege benadering van de platformkwestie
10. Nucleaire Non-proliferatie – De impasse met Iran
11. De VS: Snijdende kwesties in staats-federale betrekkingen – De sessie over het binnenland van Amerika
12. Klimaatverandering – In de aanloop naar de routekaart van Bali
13. Actualiteiten: Kapitaalmarkten: Risico's en Kansen van Private Equity en Hedgefondsen – De slotdag, weken voor de kredietcrisis

Waarom deze onderwerpen belangrijk zijn

De agenda volgde de echte breuklijnen van 2007 met een griezelige precisie. ’Uni-polair of niet-polair?“ markeerde het einde van het post-Koude Oorlog-moment; ”Democratie en populisme“ benoemde de kracht die de volgende vijftien jaar zou bepalen; en de slotzitting over leveraged finance - bediscussieerd door onder andere Geithner, Trichet en Blankfein - ging slechts een paar weken vooraf aan de bevriezing van fondsen door BNP Paribas op 9 augustus, die de kredietcrisis inluidde. Twee sessies over Turkije plaatsten de EU-koers van de gastheer en de interne crisis centraal op de conferentie. Hoe de agenda van 2007 zich verhoudt tot zeven decennia aan thema's, zie Tijdens de Bilderbergconferenties wordt gesproken over de belangrijkste mondiale kwesties..

Wie kwam erbij: De deelnemerslijst van 2007

Politiek leiderschap

De officiële deelnemerslijst bevatte royalty's, zittende ministers en de grootste Turkse delegatie in de geschiedenis van de groep:

• Koningin Beatrix van Nederland en Koningin Sofía van Spanje, met Prins Filip van België
• Ali Babacan – Turkse minister van Economische Zaken, de man van de regering ter plaatse tijdens de crisis
• Kemal Derviş – Beheerder van het UNDP en voormalig topregelaar van de Turkse economie
• Hikmet Çetin en Emre Gönensay – voormalige Turkse ministers van Buitenlandse Zaken
• Alfred Gusenbauer – Bondskanselier van Oostenrijk
• Carl Bildt – Minister van Buitenlandse Zaken van Zweden; Anders Borg – Zweeds minister van Financiën; Jyrki Katainen – Finse minister van Financiën
• Olli Rehn – EU-uitbreidingscommissaris, de man die het dossier van Turkse toetreding beheert; Neelie Kroes – EU-Commissaris voor Mededinging
• Kenneth Clarke en George Osborne - Verenigd Koninkrijk; Guido Westerwelle – de toekomstige minister van Buitenlandse Zaken van Duitsland; Mario Monti, Michel Barnier, Christopher Patten
• Richard Haass – Voorzitter, Council on Foreign Relations; Richard Holbrooke; Paul Wolfowitz – wiens ontslag bij de Wereldbank twee weken eerder was aangekondigd; Gouverneurs Rick Perry (Texas) en Kathleen Sebelius (Kansas)
• Rodrigo de Rato – Algemeen Directeur, IMF

Intelligentie en Defensie

• Meneer Richard Dearlove – voormalig hoofd van de MI6
• Richard Perle – American Enterprise Institute; Generaal Charles Boyd – Luchtmacht van de VS (gepensioneerd)
• William J. Luti – Amerikaanse Nationale Veiligheidsraad; Eival Gilady – voormalig adviseur van Ariel Sharon

Technologiesector

• Eric Schmidt – Voorzitter en CEO, Google — een van zijn vroegste Bilderberg-optredens
• Peter Thiel – Clarium Capital; medeoprichter van PayPal
• Craig Mundie Hoofd Onderzoek en Strategie, Microsoft; Esther Dyson – technologie-investeerder

Financiën en Industrie

• Jean-Claude Trichet – President, Europese Centrale Bank
• Timothy Geithner – President, Federal Reserve Bank of New York, een jaar voor de redding van Bear Stearns
• Lloyd Blankfein – Voorzitter en CEO, Goldman Sachs, in zijn eerste jaar aan het roer van het bedrijf
• Henry R. Kravis en Marie-Josée Kravis – KKR / Hudson Institute – het leidende duo van private equity, in het jaar van de piek van de buyoutboom
• Henri de Castries – AXA, de toekomstige voorzitter van Bilderberg; Peter Sutherland – Goldman Sachs International en BP; Jacob Wallenberg – Investor AB
• Jorma Ollila – Voorzitter, Royal Dutch Shell; Paolo Scaroni – Eni; Franco Bernabè – Rothschild Europa; John Elkann – Fiat; Daniel Vasella – Novartis
• Klaus Schwab – Oprichter en Uitvoerend Voorzitter van het World Economic Forum – de bedenker van Davos woont de Bilderbergconferentie bij
• Turkse zakelijke gastheren: Mustafa Koç (Koç Holding, Stuurgroep), Arzuhan Doğan Yalçındağ (TÜSİAD President), Erkut Yücaoğlu, Ümit Boyner, Muhtar Kent (Coca-Cola)
• James Wolfensohn – voormalig president van de Wereldbank; Lawrence Summers en Martin Feldstein – het Amerikaanse economische establishment

Media en academische wereld

• Mehmet Ali Birand – Milliyet en CNN Türk, en Cengiz Çandar – het Turkse commentariaat binnen de zaal
• John Micklethwait – Hoofdredacteur van The Economist, met de rapporteurs Adrian Wooldridge en Vendeline von Bredow
• Mathias Döpfner – Axel Springer; Hubert Burda; Oscar Bronner – Der Standard; Juan Luis Cebrián – PRISA/El País; Paul Gigot – The Wall Street Journal; Christine Ockrent
• Henry A. Kissinger – Kissinger Associates
• Graham Allison - Harvard; Olivier Roy en Volker Perthes – Europa’s leidende Midden-Oosten geleerden; Ian Bremmer – Eurasia Groep; Ayşe Soysal – Rector, Boğaziçi Universiteit

Wat de mix onthult

De samenstelling van de deelnemers in 2007 onthulde drie duidelijke patronen. Ten eerste was Turkije de ster: een delegatie van dertien man – tegenover ongeveer vier in gewone jaren – die de AKP-regering (Babacan), het seculiere bedrijfsleven (Koç en de leiding van TÜSİAD), academici en media omvatte, wat aantoonde dat de groep de EU-toekomst van Turkije en de interne crisis als een centrale trans-Atlantische zorg behandelde, juist toen die crisis zijn hoogtepunt bereikte.

Ten tweede stond de financiële wereld aan de vooravond van de storm centraal: Geithner, Trichet, Blankfein, de Kravis-en op het hoogtepunt van de buy-outboom, en een speciale slotzitting over risico's van hedgefondsen en private equity — een elite die, zonder het te weten, de lont van de komende crisis besprak.

Ten derde de breedte van het netwerk zelf: wanneer de oprichter van Davos als gast Bilderberg bijwoont, wordt de relatie tussen de elitaire fora ter wereld zichtbaar—overlappende cirkels, geen rivaliserende loges. Dit netwerkeffect—het samenbrengen van mensen die zelden in openbare fora met elkaar omgaan—vormt de primaire functie van Bilderberg, ongeacht beweert dat Bilderberg een geheime wereldregering is.

Bilderberg in het Oog van de Turkse Storm

De Turkse dimensie van de conferentie reikte verder dan de gastenlijst. Minister van Buitenlandse Zaken Abdullah Gül – juist de man wiens geblokkeerde presidentskandidatuur de crisis had veroorzaakt – organiseerde een apart staatsdiner voor ongeveer 150 mensen, waaronder veel Bilderberg-deelnemers, in de ceremoniële Muayede-zaal van het Dolmabahçe-paleis. Turkse kranten brachten het verhaal onder koppen als “Presidentskandidaat Gül paait ‘Bilderbergers'” – een opmerkelijk beeld: de omstreden kandidaat die de trans-Atlantische elite het hof maakt, terwijl de soldaten en secularisten van zijn land met elkaar in conflict waren over zijn toekomst. Weken later won de AKP de vervroegde verkiezingen van 22 juli met een verpletterende meerderheid van 46,6% en 341 zetels, en op 28 augustus werd Gül tot president gekozen.

De sequentie nodig uit tot overlezen, en de discipline doet ertoe: niets documenteert dat Bilderberg enig standpunt inneemt over de Turkse verkiezingen. Wat het verslag aantoont, is een forum dat zichzelf, fysiek en thematisch, in het centrum van de kwestie plaatst – twee sessies over Turkije, de grootste Turkse delegatie ooit en het diner in het paleis – terwijl het antwoord werd geleverd door de Turkse kiezers. De ongebruikelijke openheid van de Turkse pers hierover staat overigens in schril contrast met de bijna totale stilte van de westerse media uit het pre-transparantietijdperk, een contrast dat wordt onderzocht in onze gids voor Mediares policy van Bilderberg.

Analyse: Wat we wel en niet kunnen concluderen

Wat we met zekerheid weten

Gebaseerd op officiële bronnen en gecontroleerde rapportage:

• De bijeenkomst vond plaats op de vermelde data in de Ritz-Carlton Istanbul, onder voorzitterschap van Davignon, met een officiële deelnemerslijst van ongeveer 130 namen
• De agenda van dertien punten bevatte twee Turkije-sessies, “Democratie en Populisme”, en de afsluitende sessie over hedgefondsen/private equity.
• Koninginnen Beatrix en Sofía, Kissinger, Trichet, Geithner, Blankfein, Schmidt, Thiel en de dertienkoppige Turkse delegatie staan op de officiële ledenlijst
• Gül organiseerde een apart diner in het Dolmabahçepaleis voor veel deelnemers; Turkse media deden uitgebreid verslag van de conferentie
• Er werden geen formele besluiten, resoluties, notulen of beleidsverklaringen opgesteld

Waarschijnlijke indirecte invloeden

Hoewel een oorzakelijk verband niet kan worden bewezen, wijzen indirecte patronen op informele coördinatie:

Gezien de agenda en de locatie is het redelijk om te concluderen dat de deelnemers de Turkse EU-kandidaatstelling en constitutionele crisis, Iran, de energie-assertiviteit van Rusland en de euforie in leveraged finance hebben besproken - dit waren de gepubliceerde onderwerpen, bediscussieerd door de ambtenaren en financiers die die dossiers beheerden. Dat de groep weken voor de kredietcrisis het hedgefondsrisico op de agenda zette, toont aan dat de radar van de elite werkte, ook al realiseerde niemand de omvang. Maar gedeelde kennis is geen coördinatie, en er kan geen beslissing worden toegeschreven aan een forum dat geen beslissingen neemt.

Wat overblijft Speculatie

Tracker-claims uit die tijd—Jim Tucker's bewering dat Bilderberg Amerikaans benzine van zes dollar per gallon nastreefde, Daniel Estulin's beweerde interne verslagen, Tony Goslings suggestie dat Iran “het hoofdonderwerp” was — zijn ongeverifieerd en moeten als claims worden bestempeld. De voorafgaande “gelekte” lijst van de conferentie illustreert ook de ruis van die tijd: door de pers genoemde figuren zoals Robert Zoellick, NAVO-secretaris-generaal Jaap de Hoop Scheffer en Commissievoorzitter Barroso verschijnen niet op de officiële lijst — sommigen waren alleen te gast bij het diner in Dolmabahçe — terwijl Condoleezza Rice, waarover wijd en zijd werd gespeculeerd, aanwezig was in 2008, niet in 2007. De definitieve gids voor het afwegen van dergelijke conflicten is onze analyse van officiële vs. gelekte deelnemerslijsten Bilderberg.

De nalatenschap van stichtende figuren

Het begrijpen van de evolutie van Bilderberg vereist erkenning van de architecten ervan. Oprichters zoals Józef Retinger gebouwd in 1954; in Istanbul bleven de levende schakels van de oprichtingsgeneratie zichtbaar – Koningin Beatrix, dochter van medeoprichter Prins Bernhard, en Henry Kissinger, de meest duurzame staatsman van de groep, onder het voorzitterschap van Davignon — terwijl de aanwezigheid van Turkije een van de oudste nationale betrekkingen van de conferentie eerde, die dateert uit de jaren 1950.

De bijeenkomst van 2007 toonde zowel continuïteit als aanpassing. Kernprincipes—privacy, diversiteit aan standpunten en trans-Atlantische focus—bleven constant. Toch droeg de gastenlijst de toekomst: Geithner en Summers zouden de komende crisis beheren, de Castries zou het transparantietijdperk van de groep leiden, Schmidt en Thiel begonnen aan de technologische opmars, en “Democratie en Populisme”—een rustig agendapunt in 2007—zou het bepalende thema van het volgende decennium worden.

Veelgestelde vragen

Q: Waar en wanneer werd Bilderberg 2007 gehouden?

De 55e Bilderberg Conferentie werd gehouden van 31 mei tot 3 juni 2007, in het Ritz-Carlton hotel in de wijk Şişli in Istanbul—de derde Bilderberg Conferentie in Turkije na Yeşilköy in 1959 en Çeşme in 1975.

V: Heeft de bijeenkomst de Turkse verkiezingen van 2007 beïnvloed?

A: Er is geen bewijs dat dit het geval was. De aardverschuiving van de AKP in juli en de verkiezing van Gül in augustus vloeiden voort uit de Turkse binnenlandse politiek - vooral de backlash tegen de militaire oproep. Wat gedocumenteerd is, is de nabijheid: de conferentie vond plaats middenin de crisis, besprak Turkije in twee sessies, en veel deelnemers woonden het aparte diner van Gül in het Dolmabahçe Paleis bij.

V: Had Bilderberg de financiële crisis voorzien?

A: De agenda toont bewustzijn, geen vooruitziende blik. De afsluitende sessie ging over de risico's van private equity en hedgefondsen weken voor de kredietcrisis van augustus 2007, met Geithner, Trichet en Blankfein in de zaal – maar er bestaat geen verslag van wat er gezegd werd, en de crisis ontvouwde zich door formele instellingen die grotendeels verrast werden.

De: Waarom heeft Turkije zo'n sterke band met Bilderberg?

Turkije is een lidland uit de oprichtingsperiode met een eigen stuurcomité-lijn – Selahattin Beyazıt, Suna Kıraç, en dan Mustafa Koç – en stelselmatig grote delegaties. De bijeenkomst van 2007 eerde die relatie met het grootste Turkse contingent ooit, dertien sterk, en Turkse media hebben de groep historisch gezien veel opener behandeld dan Westerse media.

V: Bepalen Bilderbergbijeenkomsten het wereldbeleid?

Er is geen bewijs dat deze bewering ondersteunt. Er worden geen notulen of verslagen opgesteld, er worden geen stemmen uitgebracht en claims van de tracker uit 2007 — gemanipuleerde brandstofprijzen, geregisseerde uitkomsten — blijven onbewezen. De bijeenkomsten faciliteren informele dialoog tussen invloedrijke personen; correlatie tussen agendapunten en daaruit voortvloeiende gebeurtenissen bewijst geen causaliteit.

V: Wie heeft de vergadering van 2007 georganiseerd en betaald?

De leden van het stuurgroep van het gastland organiseren en financieren elke bijeenkomst via particuliere sponsoring; de ankerpersoon voor Turkije was Mustafa Koç van Koç Holding, de langdurige “directeur” van de Bilderbergconferentie in het land. Deelnemers betalen hun eigen reiskosten en de beveiliging werd verzorgd door de Turkse staat.

Q: Wat is de relatie tussen Bilderberg en Davos?

In 2007 beantwoordde de vraag zichzelf: Klaus Schwab, oprichter van de Wereld Economisch Forum, nam als deelnemer deel aan Bilderberg. Davos is een groot, openbaar evenement dat op de voorgrond wordt gehouden; Bilderberg is kleinschalig, alleen op uitnodiging en achter gesloten deuren - overlappende elites, verschillende formats. Zie onze volledige vergelijking van de 5 belangrijke verschillen tussen Davos en Bilderberg, plus de Trilaterale Commissie en de Raad voor Buitenlandse Betrekkingen.

Belangrijkste opmerkingen

1. Gedocumenteerde feitenDe bijeenkomst in Istanbul in 2007 vond plaats van 31 mei tot 3 juni met ongeveer 130 deelnemers en een agenda van dertien punten, verifieerbaar via de officiële deelnemerslijst en contemporaine verslaggeving.
2. In het oog van de stormDe conferentie vond plaats op het hoogtepunt van de secularismescrisis in Turkije, weken na de geblokkeerde Gül-stem, het militaire e-memorandum en de Republiekprotesten, met reeds uitgeschreven vervroegde verkiezingen.
3. Turkije als de SterEen recordaantal van dertien Turkse afgevaardigden, twee Turkse agendapunten en Gül's diner in het Dolmabahçepaleis maakten van 2007 de meest volledige uiting van de relatie van Turkije met Bilderberg uit de oprichtingsperiode.
4. De Profetische AgendaDe afsluitende sessie over risico's van private equity en hedgefondsen ging de kredietcrisis met weken vooraf — met Geithner, Trichet en Blankfein in de zaal.
5. Druk op Fantoom CorrectiesZoellick, de Hoop Scheffer en Barroso kwamen voor in de berichtgeving voorafgaand aan het evenement, maar ontbreken op de officiële lijst—en Rice woonde 2008 bij, niet 2007. Vertrouw op de definitieve lijst.
6. De Turkse PersuitzonderingTurkse media besteedden intensief aandacht aan de conferentie, terwijl westerse media stil bleven – een veelzeggende omkering van het gebruikelijke Bilderberg-mediapatroon.
7. Geen bewijs van directe controleDe Turkse verkiezingen werden beslist door Turkse kiezers, en de financiële crisis door krachten wier agenda slechts met moeite te doorgronden was. Invloed werkt via informele consensusvorming en netwerken in plaats van door directieve besluitvorming.

Conclusie: Istanbul in Context

De bijeenkomst in Istanbul in 2007 is een van de meest historisch resonante Bilderberg-conferenties van dat decennium – niet vanwege iets wat de groep officieel heeft besloten, maar vanwege waar en wanneer deze plaatsvond. Het kwam bijeen in een stad en land dat verwikkeld was in een allesbepalende strijd om secularisme en democratie, op het moment dat de Europese droom van Turkije vervaagde, en aan de vooravond van een wereldwijde financiële crisis waarvan de ingrediënten letterlijk op de agenda stonden.

Lees eerlijk, Istanbul 2007 is een realistische momentopname van waar de transatlantische elite zich midden 2007 zorgen over maakte: Turkije, multipolariteit, populisme, energie en financieel risico. De verhaallijnen die daarop volgden, worden gepresenteerd als de context die de bijeenkomst voorzag, niet als gebeurtenissen die de bijeenkomst veroorzaakte. De aardverschuiving voor de AKP, het presidentschap van Gül en de kredietcrisis werden veroorzaakt door kiezers en markten, niet door een hotel in Şişli.

Vanuit de verte gelezen, leest Istanbul 2007 als de rust voor twee stormen: de laatste Bilderberg van de wereld van voor de crisis, en de volste bloei van Turkije's Bilderberg-eeuw – sindsdien nooit meer herhaald. De financiële storm die de slotzitting in het verschiet zag, breekt volledig los op de Bijeenkomst in Chantilly, Virginia, in 2008—waar de voorzitter van de Fed, de president van de New York Fed en de minister van Financiën drie maanden voor Lehman bijeenkwamen, en het Amerikaanse verkiezingsdrama tot aan de deur van Bilderberg kwam.

Bronnen

• Officiële deelnemerslijst Bilderberg 2007 (fax van Uitvoerend Secretaris Maja Banck-Polderman, 12 juni 2007; gepubliceerd door Public Intelligence)
• Powerbase: “Bilderberg 2007 Istanbul”; Wikispooks: “Bilderberg/2007” (agenda en reconstructie van deelnemers)
• Turkish Daily News / Hürriyet: “‘Hoogpriesters van de globalisering’ in Istanbul” (31 mei 2007); “Presidentskandidaat Gül probeert ‘Bilderbergers' voor zich te winnen” (2 juni 2007)
• Congressional Research Service: RL34039, “Turkije's verkiezingen van 2007: Identiteits- en machtscrisis”
• Reuters / Forbes / Bloomberg: HSBC waarschuwing subprime (februari 2007), faillissement New Century (april 2007), Bear Stearns fondsen (juli 2007), bevriezing BNP Paribas (9 augustus 2007); tijdlijn crisis Federal Reserve Bank of St. Louis
• Turkije's Hoge Verkiezingsraad (YSK): uitslagen van de algemene verkiezingen van 22 juli 2007
• bilderberg.org (het trackerarchief van Tony Gosling) en American Free Press (Jim Tucker) — aangehaald als beweringen waarvan de bron wordt vermeld, aangemerkt als niet-geverifieerd
• Wikipedia: “Bilderbergvergadering 2007”; “Lijst van Bilderbergvergaderingen”; “Republikeinse protesten”; “Turkse presidentsverkiezingen 2007”; “Turkse parlementsverkiezingen 2007”; “Financiële crisis van 2008”